To cubanske

Dikta til Virgilio Piñera, som var fødd lenge før revolusjonen i 1959, kan lesast som uttrykk for eit identitetsbyggjande prosjekt: Det å finne fram til den cubanske folkesjela stod sentralt etter lange hundreår under framandt styre. Ángel Escobar, eit barn av revolusjonen, går vidare frå dette, og er i diktinga si opptatt av det kubanske folket i dag