Tempo de correspondencia

Xurdido do azar, da carencia e, en maior medida, da relacion persoal entre Xesus Fraga e Xerardo Quintia, Tempo de correspondencia valora a comunicacion, non so como un acto de achegamento entre eles, senon como forma de reclamar un espazo onde entendernos a nos mesmos e, a vez, entendermos o outro, a outra. Se a maior capacidade da palabra e a de contar, os autores destes textos contanse un ao outro, e nese acto enfiase un posible sentido do existir, da amizade, da literatura como paixon e como forma de vida, da musica e do cinema, das lecturas, da infancia no tempo pasado e dos proxectos do tempo futuro. Mais tamen se reflexiona sobre a inmensa escuridade do tempo presente, sobre a depresion como pozo, como Negra Sombra rosaliana. Talvez o noso maior acto de xenerosidade co resto das persoas sexa estarmos dispostos a comprender; mais para comprender e preciso comunicar. Estas cartas, xa que logo, representan por si mesmas esa posibilidade de darse, de entenderse, e esgazan o espirito dogmatico do seculo: a barbarie.