Sandalias verdes, zapatos azuis e cans negros

Os versos de Sandalias verdes, zapatos azuis e cans negros fluen do goce do tempo, da luz nas pernas, das cicatrices xusto onde agroma a vida, do nino esfianado e do adeus. Hai que descalzarse para transitar pola propia vida. So ti podes arrastrar a tua armadura e acostumarte a vivir cos cans negros pegados as pernas. Hai que aprender das arbores e pasar ao proximo anel, fisgoas concentricas impresas que suxeitan a que vira. Cada chanzo, neste xogo intimo, obriga a facer soltas, feridas a romper cinchas, a celebrar derrotas, pero sabendo que xuno volvera falando baixino e abalandose nos cables da luz.