Percival e outras historias

En 1958, X. L. Mendez Ferrin sorprendia o mundo literario co seu primeiro libro de narrativa. Asi o recibia o critico M. Rabanal: Logo de ler dun tiron, literalmente coa boca aberta, co pracer e a emocion gobernandome os pulsos, as enfeitizantes historias dun rapaz como Xose Luis, sinto que se me inhiben as minas pobres dotes criticas e que non acerto a proferir outra cousa que tatexantes eloxios. E e que Mendez Ferrin escribia, a dicir de Cunqueiro, con trazo moi seguro, vivo, obrigando o lector a ver os personaxes, a situacion e o clima de misterio dunha unica ollada . Mesturando con axilidade elementos aproveitados da tradicion popular con elementos de vangarda, combinando mitos arturicos con outros de extraccion grega, fundindo a realidade crua e violenta con simbolismos, alegorias e fantasia, tal e como sinalou Bernardino Grana, o lector ou lectora non e quen de saber se habita nun mundo de insectos que se devoran ou de seres humanos extremadamente crueis. Saudado con entusiasmo, no seu dia, por Otero Pedrayo, este libro, en palabras de Bernardino Grana, e inicial pero definitivo porque, con el, Ferrin comezou a ser narrador, a converterse nun novo mestre. E iso e posible porque, como apunta Xabier Cordal, lemos a Mendez Ferrin co mesmo pracer desacougante que nos leva a reincidir en David Lynch ou Edgar Allan Poe .