O exiliado e a primavera

Alexandre Marrube, un galeguista exiliado en Mexico, retorna a sua cidade natal, despois de case corenta anos de ausencia, para asistir ao enterro da sua nai. Naqueles dias, o exiliado atoparase cunha comunidade despolitizada que apenas lembra nin a guerra nin os anos da fame e nin sequera posue conciencia de que vive na ditadura. Marrube enfrontarase tamen a unha familia, que apenas o reconece (sexa a sua irma ou o seu cunado, o maxistrado, que quedaron en Galicia sobrevivindo), e a un mozo, militante antifranquista con quen ten dificultades de empatar o seu discurso politico. Alexandre Marrube regresa a Galicia intentando atopar ou reconstruir o seu mundo perdido, ainda que coa desolacion de se decatar de que todo e inutil, imposible, pois os seus ollos chocan cunha sociedade apatica e desmemoriada, a que non entende, pero satisfeita cun precario, pero novidoso, consumismo. "e;O exiliado e a primavera"e; a novela de Manuel Veiga ganadora do Premio Xerais 2004 e unha obra vigorosa, escrita con vontade de estilo e capacidade evocadora, que abre varios frontes de debate e interese para un publico amplo. A confrontacion do exiliado cunha Galicia que apenas lembra o tempo da Republica. A relacion do exiliado cos que deberian de ser os seus herdeiros, os xoves militantes antifranquistas dos sesenta e setenta, na medida que atopa que en boa medida non se reconece neles e eles tampouco o fan nel. E por ultimo, a polemica entre o exiliado que regresa e os amigos que quedaron no interior e que viven mais ou menos satisfactoriamente nestes derradeiros anos da ditadura (a novela esta ambientada en tres meses do ano 1974): as razons de uns e outros estan expostas na novela con sinceridade e realismo, unha discusion que ainda latexa hoxe en cada familia.