O ano das mazas

E o tempo da posguerra, tempo de miseria, tempo de desacougo. Os rapaces rabunaban no lixo das casas ricas para apanar as mondas das patacas, que logo fervian e comian con ansia. Agora, nin iso, xa non hai mondas porque os ricos nos as tiran, gardanas para cear cun chisco de aceite. Non e asi en Vilaveiga -unha aldea morrinenta de montana-, onde tenen mazas a rego cheo para dar alivio a bandullos de xente e animais: reinetas, mazas de sidra, riscadas, con becho, sen becho, amarelas, verdes e ata golden, que non son autoctonas, pero Andres "e;o Parvino"e; rilla nelas con pracer. Chegado un momento, na aldea comezan a suceder unha serie de acontecementos que fan espernexar ate a mesma terra: Henrique "e;o do estraperlo"e; trae consigo unha escolma de libros, unha familia de herexes protestantes alugan a casa grande, e Adelaida, unha nenina con anemia, aprende a ler...