Etceteramente

Paxinas en branco, capitulos que faltan, unha lectora que se rebela, un escritor ansioso por escribir unha obra sublime, un periplo polo trasmundo interior, rebeldes contra a especulacion urbanistica e revolucionarios a busca do escritor, cartas a un escritor morto, a directora dunha editorial a quen non lle dan as contas, un pauto co demo, unha seita literaria que se rexe polo libro De catro a catro ... Etceteramente e un disparate absoluto: indescritible, indefinible, inexplicable, imperdoable... Unha homenaxe ao poder creativo da literatura. Estamos ante un coctel literario de preguntas: quen escribe?, quen le?, para que?, como?, que? Etceteramente e un artefacto inacabado que nunca tera un punto final porque continuara noutros libros escritos por outras escritoras e escritores e outras lectoras e lectores. Mais tamen encarna unha tristura e unha esperanza, a tristura dos solitarios que nos refuxiamos na literatura en busca dun acougo e a esperanza de que a literatura nos provexa dun fogar: un espazo de dubida e contradicion, de critica, de reflexion, de rebeldia contra nada, de espellos rotos, unha venta ao mundo... Un fogar de portas abertas.