Zlamania Fronto-Naso-Orbito-Ethmoidalne

Zlamania szczękowo-twarzowe często wynikają z tępych uraz w, takich jak wypadki samochodowe, napaści, urazy sportowe i upadki, przy czym urazy penetrujące są mniej powszechne. Spośr d nich zlamania nosowo-oczodolowo-sieciowe (NOE) są szczeg lnie zlożone ze względu na zajęcie kości czolowej, nosowej, lzowej, szczękowej i sitowej. Zlamania te naruszają ścięgno przyśrodkowej części kąta oka (MCT), prowadząc do deformacji funkcjonalnych i estetycznych, takich jak telecanthus, enophthalmos, deformacja nosa i wycieki plynu m zgowo-rdzeniowego. Markowitz i Manson sklasyfikowali zlamania NOE na trzy typy, w zależności od zajęcia MCT. Diagnoza jest trudna ze względu na obrzęk i uszkodzenie tkanek miękkich, dlatego też cienkowarstwowa tomografia komputerowa z rekonstrukcją 3D pozostaje zlotym standardem. Objawy kliniczne obejmują obrzęk, podw jne widzenie, wyciek plynu m zgowo-rdzeniowego i zmianę odleglości między kącikami oczu. Gl wnymi celami chirurgicznymi są przywr cenie przyczepu ścięgna MCT, ochrona zawartości oczodolu i czaszki oraz odtworzenie symetrii twarzy. Większośc zlamań z przemieszczeniem wymaga otwartej redukcji i wewnętrznej stabilizacji, często poprzez dostęp koronalny, z ostrożną redukcją od stabilnych struktur czaszki do centralnych struktur twarzy.