Vampir Savaslari-I

Genis bir amfide bütün koltuklar bir çemberin içine bakacak sekilde yapilmisti. Çemberin merkezinde bir koltuk vardi.

Burasi O’nun için yapilmisti. Günün bazi saatleri gelir, oturur, sorulari cevaplandirirdi. Tüm dünya O’nun sesini dinler ve ne oldugunu anlamaya çalisirdi. O sürekli geçmisi anlatirdi, bir tanik gibi.

Anlattiklarinin bazilari tabi ki dogru degildi ama yalanlarin orani genelde yüzde onda kalirdi. Her zamanki gibi tavandan salp diye bir sesle yere indi. Kanatlarini yavasça kapatti. Etrafta kalabalik yerine sadece bir kisiyi görünce garip oldu

-Ya kiyamet koptu ya da popülaritem sifirlandi, dedi Vampir.

-Kalabalik yok, kamera yok. Sana ask maceralarini soran aptallar yok. Sadece sen ve ben variz. Özel bir istegin varsa söyle, getirsinler.

-Sen kimsin?

-Vampirler karanlikta görmüyor mu James?

- Bana Esref deyiver, dedi Vampir.

Katya karanligin içinde yavasça yürüyüp Vampir’in yanina kadar geldi. Önüne bir sise koydu. Vampir gülümsedi, hirladi.

-Ne kan ne de sarap ikisine de tövbe ettim.

Katya güldü. Vampir’in önüne bir dizi eski defter birakti. Vampir defterlerden birine, bir çocugun basini oksar gibi dokundu.