Transdyscyplinarnosc i teoria architektury

Niniejsze opracowanie bada burzliwośc dyskursu w teorii architektury na tle gl wnych debat filozoficznych ostatnich dziesięcioleci. Po rozważaniach metodologicznych opartych na epistemologii i hermeneutyce oraz po wprowadzeniu dyskursu transdyscyplinarności wraz z jego manifestami, debatami i krytyką, dokladnie rozważono szersze tlo filozoficzne na dw ch meta-poziomach: "myślenia radykalnego" i "myślenia slabego". Na tym poziomie dyskursywnym gl wny rozdzial proponuje mediację między tradycyjnymi konfliktami w teorii architektury: podmiot a przedmiot, tradycja a nowoczesnośc, awangarda a tylna straż, semantyka a skladnia, globalnośc a lokalnośc, uwodzenie a op r, powierzchnia a struktura, koncepcja a zmysly, racjonalnośc a irracjonalnośc oraz rzeczywistośc a wirtualnośc. Wreszcie trzy przyklady transdyscyplinarności architektonicznej oferują sugestie dotyczące odnowionych zasad w edukacji architektonicznej, artykulując szersze horyzonty zrozumienia, pojednania między r żnymi przekonaniami, tw rczego napięcia, integracji między formą a treścią oraz modelu wiedzy bez centrum.