Ten o seu punto a fresca rosa

En Ten o seu punto a fresca rosa, Maria Xose Queizan acada a sua plenitude literaria, ofrecendonos unha obra dunha narratividade trepidante que se le dunha sentada. Novela divertida e desconcertante esta construida como un grande friso do Vigo dos anos setenta e oitenta, no que se entrecruzan sabiamente a historia de tres mulleres: Lucia Castro, Charo Santoro e Petra Seixo. Historia das suas vidas e das suas familias, das suas orixes, que viven entrelazadas polo amor e pola morte. As tres protagonistas da novela Lucia, Charo e Petra son tres persoas de diferente clase social, de diferente adscricion urbana, de diferente formacion, mesmo de diferente opcion sexual, unidas pola figura de Maria, a adolescente desgraciada. Son tres personaxes complexos, verosimiles, cheos de contradiccions, sobre os que unha narradora omnisciente non se deixa levar nin pola complaciencia, nin o sentimentalismo. Ten o seu punto a fresca, titulo tirado dun verso de Eduardo Pondal, non e so a historias destas tres mulleres que se entrecruzan por medio dun ser humano concibido por fecundacion in vitro. Esta e unha novela na que se cuestiona o amor, por riba da opcion sexual elixida por cada persoa, concibido como obxectalizacion, que leva a catastrofe, os trastornos que arrasan a vida das persoas, pola asuncion da privacidade como territorio exclusivo das mulleres, pola perdida da sua identidade. Ten o seu punto a fresca rosa e un manifesto antisentimentalista, no que se desmitifica o concepto tradicional de maternidade, tanto bioloxica como social. Abordanse, tamen, cuestions como a perversidade da pedofilia, os abusos sexuais, os perigos da reproxenetica, os problemas do internamento psiquiatrico. Tampouco quedan fora a presencia dos movementos revolucionarios do Vigo dos setenta e o papel dalguns parrocos, nin a formacion do movemento feminista, nin o cambio de mentalidade policial que chegou coa democracia.