rotura das paisaxes

Dous homes de avanzada idade caminan por unha praia enleados en distintas conversas mentres, para o seu abraio e incomodidade, atenden, sen pretendelo, a unha serie de acontecementos que escapan da sua comprension e van alterando o seu estado de animo. Esa circunstancia obrigaos a reflexionar sobre a sua situacion na praia, sen liberarse da dubida de que se atope alguen mais canda eles a quen non dan visto. Cunha linguaxe multifocal, que as veces roza o surrealismo, mesturando realidade e ficcion de xeito continuo e partindo dunha cita do pintor Toulouse-Lautrec (que di que o esencial e a figura mentres que a paisaxe e un mero accesorio), Xesus Constela acheganos un libro no que xoga con diversas tecnicas literarias que van desde o mais espido dos dialogos, ata unha sorte de poesia de caracter narrativo, pasando pola linguaxe cinematografica ou a prosa poetica, entre outras. Con moitas e moi diferentes voces narradoras relatando ao mesmo tempo, A rotura das paisaxes configurase como un libro que admite diversas ordes de lectura e, xa que logo, pode ser interpretado como unha novela para quen queira ver nel unha novela, ou unha coleccion de relatos para quen prefira ver nel unha coleccion de relatos.