Rosalia feminista

A poesia de Rosalia de Castro agroma nun triangulo de furias: a reivindicacion das mulleres; a menina gaiteira que tatexa palabras inaugurais dunha nacion non prevista; e a ira contra a precariedade, a compaixon polas persoas inocentes e tristes, a certeza da vulnerabilidade. Nese triangulo de furias afirmase a Rosalia feminista. Dalle voz a moza, a violada, a solteira, a vella, a nai obrigada a deixar o fillo so, as mulleres confinadas entre o amor romantico e unha idea estreita de familia. Avisa dos perigos do gaiteiro da festa, do emigrante que non ha volver, da violencia do poder. Defende a xustiza pola man. E crea a viuva de vivo: esa muller soa, sen rostro, sen amor e tamen sen amo que resolve, como unha Penelope navegante, deixar de agardar.