Polet samoleta po notam

My igrali v razbojnikov i vyshibaly.
Nas v dvenadtsat chasov zagonjali v posteli.
My pekli kulichi, no peska ne khvatalo.
Nam odnazhdy vragi zavjazali kacheli. N
as ne slushali dazhe i akkumuljator
zastavljali obratno nesti na pomojku.
My mechtali khot raz razobrat ekskavator,
no roditeli nas ne puskali na strojku.
My uchilis polgoda na violoncheli,
my igrali "Poljot samoljota" po notam:
E-e-e-e-e-e-e-e-e-e-e-e-e-e-e-e-e-e-e-e-e!
Tjazhelo bylo v detstve, my chasto boleli
svinkoj, jozhikom i begemotom.
Dlja srednego shkolnogo vozrasta.
Dumaete, uchitsja muzyke - eto skuchno? Kak by ne tak! Artur Givargizov v svoej knige rasskazyvaet pro rebjat, kotorye khodjat v samuju obychnuju muzykalnuju shkolu - nu to est na pervyj vzgljad ona kazhetsja obychnoj. A vot esli prigljadetsja... Probovali vy, k primeru, dirizhirovat ganteljami? A golosom razbivat bokaly? A znaete, pochemu fortepiano chernoe? Vot to-to zhe! A rebjata iz muzykalnoj shkoly No 63 vse eto znajut i umejut. A esche oni mogut s pomoschju odnoj tolko skripki ostanovit poezd, nabrat polnuju korzinu gribov i zavoevat ljubov tselogo podezda. Muzyka - eto, znaete li, ne shutka!