Os televisores estrabicos emiten historias dun mundo tan cotian e a vez tan estrano que por veces parecen tatuaxes da realidade que vivimos. Na programacion atopamos un atracador que ao sair do banco bate co unico policia local de garda; comprobamos como unha tarde de pesca nun rio pode rematar en ataque de panico; sabemos que as mantas electricas espantan a friaxe dos pes, pero non a soidade; conecemos a historia de F, un alcoholico que puido xogar no Deportivo e aprendeu que a vida e unha partida de futbolin; que as empresas saben ben mais ca nos dos seus negocios; que as noticias son as que son porque os xornalistas beben coca-cola light; ou que os caramelos de cafe con leite poden ser ben amargos... Os televisores estrabicos e a ollada bidireccional dun home que deixa todo atras para escribir un libro de relatos cos cartos dunha indemnizacion por despedimento. E a loita radicalmente optimista por sobrevivir a un tempo de desesperanza, conscientes de que aqui e obrigado vivir de pe, basicamente porque a vida queima.