Os fillos da fame

Sentiredes que o vento asubia nas gaiolas dos pescadores. Notaredes como os pes se vos afunden nos areais. Miraredes nais alimentando os fillos na praia. Veredes gaivotas atragoarse con peixes. Escoitaredes el camaleon, el camaleon no cafe Plantacions. Entraredes no templo. Iredes recibir o pai, por suposto con camisa branca, para logo despedilo. A verdadeira poesia crea territorios. Habitaos. Ismael Ramos, ese rapaz da montana a quen ensinaron a estar so, hai xa anos que se apropiou do territorio da ferida, pero agora demostra, como moi poucos na poesia galega actual, que tamen sabe construir novas paisaxes, modificar xeografias. Texto de Carlos Maquieira.