O neno marineiro

Elias, o afillado de Agustina, naceu no Seixo de Darbo, nunha casina branca e de pedra. Pouco despois, nos tempos arrepiantes da guerra de Espana, naceron o seu irman e a sua irma, e a familia asentouse en Cangas, onde sempre se sentian as gaivotas. Ali, no barrio marineiro do Forte, dominaban os cheiros a pesca, a roupas de auga, a redes, e habia un secadoiro de polbo e peixe. O mar estaba a rentes e rosmaba como un dragon desexoso de engulir a xente, con ventos que galgaban e mianaban como grandes feras. Novela de caracter autobiografico, no ronsel de "e;Fins do mundo"e; e "e;Profecia do mar"e;, obras esenciais na traxectoria literaria de Bernardino Grana, relata aqueles dias de infancia, de fame e naufraxios nunha vila marineira do Morrazo, nos primeiros anos da guerra. Escrita cos fios da memoria, retrata sen nostalxia e con humor a sociedade a intemperie da galerna e dos malos ventos de mar aberto, na que, a pesar das penalidades, a rapazada respiraba o aire salitroso con alegria. "e;O neno marineiro"e; e unha alfaia da literatura galega da memoria escrita por un clasico contemporaneo.