Co seu permiso vou introducir un argumento: cando a senora Chismes, a vecina do segundo, chamou a mina porta, eu pensei que o que vina buscando era o meu amor. Ou un pouco sal... Pero polo visto o asunto non ia por ai. En lugar do desexo ardente de verme en roupa interior, o que aquela muller traia na cabeza eran duas cousas ben distintas: demasiada colonia barata, e a intencion de enlearme no maior roubo do seculo. O que estou a piques de compartir con vostedes e a historia dun grupo de xente decidida a todo, convencida de que o mellor que poden facer para sair do desastre en que a crise converteu as suas vidas e dar o golpe definitivo, sacar adiante a empresa. Velaqui a disparatada aventura dunha serie de superviventes deste tempo cruel, personaxes sen oficio nin beneficio conecido, desesperados e, para maior complicacion, incapaces de sumar entre todos eles unha unica neurona util... Por certo, dixenlles xa que son vostedes un publico marabilloso?