materialidade das fillas de Lupa

Nos ultimos anos constatase un incremento das narracions que se centran no devir dos personaxes e, sobre todo, das personaxes, fronte a outro tipo de tramas. Dentro das propiedades das que emerxen as protagonistas ten especial relevancia a de xenero. Ser rexistradas como personaxes mulleres activa outros trazos satelites que as dotan dun atractivo especial para a arte. A marxinacion, a anomalia, a cuantificacion do corpo, pero tamen a loita, e dicir, a construcion dunha identidade en conflito, abren un espazo para o insolito e permiten un percorrido argumental complexo. Mais tamen nos enfrontan a unha dupla condicion ontoloxica: ser muller, como ser personaxe de ficcion, e ser algo, un obxecto que emerxe dunha serie de inscricions e que forma parte da realidade, ainda que as inscricions sexan sociais. De feito, a abundancia de protagonistas femininas que se dedican ao traballo artistico emparella a emerxencia das mulleres e das personaxes, xa que as duas son obxectos sociais, non naturais, sen que isto supona que non tenan a mesma dignidade na sua existencia. Deste xeito, desde o punto de vista da ontoloxia da arte e do novo realismo analizanse os tipos de obxectos ficcionais femininos que aparecen na narrativa galega do seculo XXI e as inscricions das que xorden, desde a conviccion de que as personaxes, tamen os personaxes, existen.