Latarnik

Na odleglym wybrzezu, gdzie morze i niebo zdaja sie zlewac w jedna nieskonczona linie, stary zolnierz znajduje wreszcie schronienie przed zgielkiem swiata. Nazywa sie Skawinski, a jego zycie bylo dlugim pasmem wojen, porazek i wygnania. Teraz, jako samotny latarnik, ma prosta misje: podtrzymywac swiatlo, ktore prowadzi zeglarzy w ciemnosci. Lecz prawdziwa burza nie mieszka w oceanie, lecz w pamieci. Pewnego dnia w jego rece trafia ksiazka. Jej strony, pelne ojczyzny, jezyka i wspomnien, budza w nim dawno uspione uczucia. Lektura staje sie wtedy podroza w glab siebie gleboka i bolesna ktora odrywa go od terazniejszosci i od obowiazku. Z delikatnoscia i glebokim humanizmem Henryk Sienkiewicz w Latarniku tworzy poruszajaca refleksje o wygnaniu, tozsamosci oraz o odkupienczej i zarazem niebezpiecznej mocy literatury. To krotka, lecz niezapomniana historia, ktora niczym latarnia w nocy rozswietla najskrytsze zakamarki ludzkiej duszy.