Krf

Artisticko jezicko iskustvo koje citalac nosi iz susreta sa prvim Adaševicevim romanom takode je suštinski važan cinilac u Krfu. Prepoznajemo kao klasicnu odliku Adaševicevog autorskog rukopisa taj snažni, sveobuhvatni naglasak na oblikovanju jezickog materijala i osvajanju jednog novog prostora u okviru maternje melodije, ili upravo na obogacivanju maternje melodije jednim novim, suptilnim registrom koji ce ubuduce služiti kao reper prema kojem treba da se odredi svaka sledeca inovativna jezicka ambicija.

Balans izmedu licnog i istorijskog, prisutan i u prethodnom romanu, u ovoj knjizi pronalazi jednu novu formulaciju. Junaci romana Krf stupaju u romaneskni svet kao turisti koji odlaze na odmor, ali istorijska opterecenost njihove destinacije neotklonjivo se uplice u njihovu pricu, obezbedujuci kontekst i protivtežu detaljima porodicne istorije koji su najcešci podsticaj pripovedanja. Meduigra ta dva elementa rezultira nizom pripovednih sekvenci koje razraduju tematiku porekla i nasleda, u preplitanju licnog, porodicnog i kolektivnog, nacionalnog, intimnog i istorijskog. Kompoziciono, Krf je smeliji i dinamicniji u odnosu na prethodni roman; takva kompozicija odlicno je prilagodena svojevrsnom kolažiranju, kretanju napred i natrag po vremenskoj lestvici, koje je karakteristicno za pripovedanje ovog romana. Sledeci tu liniju kojom ga autor vodi, citalac slaže kockice cija kompletna slika prikazuje jedan osoben susret sa istorijom, koji je istovremeno eticki, estetski i rodni, insistirajuci na ženi kao prevashodnom nosiocu tereta istorije. Ovakav pristup savremenoj istoriji nesumnjivo je zaobilazan, ali takva strategija ne samo što se namece kao opravdan izbor sa umetnickih polazišta koja potpisuje naš autor, vec je izvedena sa izvanrednom efikasnošcu i ucinkom koji se ogleda u interpretativnom bogatstvu koje ova proza nudi.