Khodi do babtsi, obijmu

Znajomtesja - babusja Stefanija, jij dev'janosto rokiv, i vona sama vikhovuje dvokh svojikh onukiv. A voni - jiji. Zi smikhom, zi slozami, z kupoju pitan pro zhittja i navit pro plani babusi pislja smerti.Babusja, vijavljajetsja, ne zavzhdi bula babuseju. Kolis vona bula Steftseju, jaku led ne vivezli nimtsi pid chas okupatsiji, a potim - Stefanijeju Petrivnoju na roboti svojeji mriji, a todi - zakokhanoju Stefoju, scho nespodivano stala vdovoju. Onuchata - Lezhko ta Rinka - voni zh kurdupli, jaki ne tikajut vid khalep, a okhoche v nikh vlazjat. Bo zvidti jikh zavzhdi vrjatuje babusina ljubov abo shparina pid lizhkom. A pislja togo - vse odno babusini obijmi, najsvjatishe, scho je mizh babtseju ta onukami. Tse jikhnij znak ljubovi, znak turboti, tse tam, de mozhna skhovatisja vid smutku i strakhiv, de mozhna zigritis. Tse znak proschennja - koli jogo prosjat onuchki i koli jogo prosit babusja."Khodi do babtsi, obijmu" nanizana istorijami-viprobuvannjami, istorijami-zapitannjami ta istorijami-traditsijami. Ale vsi voni u vustakh babusi - tse odna velika istorija pro jiji, babusinu, ljubov, jakij pid silu zdolati vse.A dali vam uzhe rozpovist babusja Stefanija.