D'Tragedie vum Kinnék Wenzel

't huet d'Liewen zw?schen St?bs an S?nn ze wielen: Wann St?bs, dann st?mmt et, dass wat steet verdaamt, Wann S?nn, ass S?nn wat ass soubal mir sinn. Ass schlofen net m?i liicht w?i d'Liicht z' erwächen? Ah, schlofen, stoen w?i den Papp, net so'n "Ech sinn", ass s?isst Vergiessen batter g'n?issen. D'L?ift schlofen loossen, blann duerch d'Schlass sch?in schleefen, Net denken, dass den Doud däin Bild bedeit, Mee dass du onbefreit däin Freier muer Besichen k?nns an Stonnen schenks en puer, An iwwermuer d'Verlaangen net ze stur. Firwat soll ech mech Kroun an Kierper ginn? Ech weess du k?nns er?m mat neiem Kleed. Wann d'Leit och gleewen, wou erkennen si, Dass Gott net d'Geld, mee d'Gold dat d'Welt begl?ckt; Keen muer, keen Honger, einfach alles sinn, Keen Krich, keng Kierch, mee ouni kr?ien ginn, Keen Haass, keng Mauer, wann och Saachen sinn, Mee go'n an so'n "jo, ech hunn dech gesinn." Du Onsichtbart, du Wäisst an Äis gekleet, Däin Fleesch soll bleech net bleiwen z?nter d'L?ift Den fräien Floss duerch d'Biewen r?merkannt.