crueldade de abril

Un incendio nunha casa abandonada. Dous cadaveres. Un home e unha muller sen teito que se refuxiaban na vivenda. Pero a conmocion dura o mesmo ca portada dun xornal. O suceso, un de tantos titulares, cae axina no esquecemento. Ninguen se concentrara nunha praza pola parella. Ninguen se indignara nun programa de television. Ninguen apelara as nosas conciencias nas redes sociais. Eses mortos, simple estatistica, descansaran baixo a alfombra da nosa mesquindade. Unha novela escura e opresiva, escrita cun desacougante lirismo, sobre a miseria moral que habita en nos. Un rexistro turbador da violencia contemporanea, na sua representacion mais sordida e brutal, sen fuxir dos angulos en sombra dunha realidade desalentadora. Unha inspeccion precisa da ignominia en curso dos nosos dias, relatada sen apartar os ollos do horror. Un relato atravesado por unha estrana e clarividente poesia da crueldade. Os protagonistas conecen o abismo. Non hai aqui espazo para a esperanza. So para unha historia salvaxe.