Cara ao leste

O velorio e un tempo de recollemento, de asumir o do mediante os recordos dun pasado que axudan a levar a perda. So que a mirada atras se bota desde un presente que da conta dunha traxectoria chea de medo, de represion, de fuxida ou o de conformismo polo que non puido ser. Na sala, nunha fria noite de xeada de febreiro, catro mulleres acompanan a ultima noite de Isolina, a finada. Nas longas horas debullan os momentos pasados que as uniron e que delatan a procura dunha vida mellor. Reencontranse tras moitos anos logo de que, a raiz dun incendio, as suas vidas transcorresen por caminos diferentes. Durante o velorio non estan soas, a aldea eterna enfrontase unha vez mais a morte coa sua propia idiosincrasia, mais esta vez algo alterada pola desaparicion dun vecino, un feito novo, incomprensible para o que ten que ser. O velorio e un momento onde a comunidade dividida ten a derradeira oportunidade para se redefinir nun exercicio de reconecemento mutuo. Compartese o que separa sen deixar fluir o mais profundo antes de que chegue a luz do dia e devolva a cada unha ao mundo cotian en que habita. Cara ao leste propon unha reflexion incomoda sobre o punto de partida e o dilema que leva a procura de novos territorios.