Anton, naden' botinki!

"Lena i Eliseev proshli mimo. Obernulis''. Snova podbezhala devushka, tyanula pal''cy k ego licu. On stoyal bosoj, oslepshij ot protesta. Oni ne mogli pomirit''sya, potomu chto byli molody. Oni hoteli razvernut'' zhizn'' v svoyu storonu, a ona ne razvorachivalas''. Torchala uglami. Togda Anton brosaet vyzov: esli zhizn'' s nim ne schitaetsya, to i on ne budet schitat''sya s nej. I — bosikom po snegu. Kto kogo". V. Tokareva