Wladcy Marionetek

Czas stanal w miejscu, gdy tak tkwi wsród tych wystrojonych, roztrajkotanych kobiet, usmiechajac sie glupawo i kiwajac miarowo glowa. Wtem ktos ujmuje ja lekko za lokiec.

   - Czas na nas - mrozi ja meski szept. Kobieta drgnela, jakby budzila sie z dlugiego letargu. Jak automat daje sie prowadzic ku wyjsciu, nie zerkajac ani razu w strone kroczacego obok niej mezczyzny.

   Na schodach Zac uderza sie dlonia w czolo.

   - Zapomnielismy o naszych plaszczach! - zwraca sie do kobiety. Wykonuje pólobrót i robi krok do przodu. Wtem na widok niskiego szatyna jego twarz ozywia sie. - Witam, panie premierze. Dawno sie nie widzielismy...

   - Przyniose plaszcze. - Kobieta wyswobadza sie z jego rak i przemyka do garderoby. Chwyta okrycia i nagle, wiedziona jakims impulsem, siega do kieszeni meskiego plaszcza. Rozglada sie uwaznie po pokoju i rozposciera papier.

   W górnym rogu kartki znajduje sie dziwny znak przedstawiajacy piramide z otwartym okiem u jej szczytu. Pod rysunkiem widnieja cztery nazwiska. Jedno z nich nalezy do wloskiego polityka, pozostale nazwiska sa dla niej obce. Odczytuje kilkakrotnie wyrazy, zamyka oczy, kodujac slowa w pamieci, po czym szybkim ruchem wklada kartke z powrotem do kieszeni i wychodzi na zewnatrz.

„Tylko male tajemnice musza byc pilnowane, gdyz te najwieksze sa bezpieczne przez swoja niewiarygodnosc”