Unha rapaza de provincias

1979. Carrexando unha maleta cargada de entusiasmo, Carmen chega a unha Barcelona vibrante, moderna e chea de contrastes para pasar o veran. Coa sua irma Pilar e o seu cunado Gabino como guias, descubrira os paseos polas Ramblas, os almorzos no ultramarinos do barrio, as expedicions ao SEPU, as tardes dos sabados no parque. Dunha punta a outra da cidade, daranlle a conecer aquela sociedade libre, diversa, laboriosa, sacrificada. Abafante. Unha sociedade nos antipodas da sua aldea, tan pequena, tan pechada. Mais non todo en Barcelona e de cor de rosa. Carmen comprobarao cando busque colocacion como criada nos barrios altos, para sacar uns cartinos mentres non regresa a casa. Ao servizo de senoras adineiradas, cocinara, fregara, escoitara moito e calara ainda mais. Aprendera a adaptarse ao medio e a baixar a cabeza. No fin de contas, ela so esta de paso. En Unha rapaza de provincias Cecilia F. Santome recrea a Barcelona da Transicion e rendelle tributo a esa emigracion galega "e;interior, en feminino"e; pouco explorada e a miudo eclipsada polas grandes epopeas transoceanicas.