As despedidas

O avo morreu hoxe. Ou quizais foi onte . Asi, entre titubeos, arrinca esta cronica intima dun do con sabor a outro tempo. Un en que os defuntos eran velados nas casas, en que as capelas ardentes permanecian abertas dia e noite e en que os curas eran salvadores de almas... e mesmo de pelellos cando a loxistica non acompanaba. Velaqui setenta e duas horas nunha burbulla de silencio, tristeza e fastio que se converten nun exercicio memoristico. Xestos, movementos e espazos que desencadean lembranzas, fiando unha elexia por quen marchou, pola propia infancia, por unha forma de vida que se esfarela no aire. E todo iso para chegar a unha conclusion: unha neta sen o seu avo e unha orfa de segunda.