Tha an t-eilean lan de sgeulachdan agus tha Tormod gan cluinntinn a h-uile taobh dhan teid e. Cha ghann nach cluinn e mu na saighdearan Romanach, cotaichean seunta, agus mu dhaoine air an toirt a thaobh, air neo am bruid, air sgath an cuid aineolas, agus droch run chaich. Ach, chan e a h-uile cail a tha freagarrach do chluasan oganaich agus cluinnidh Tormod, 's a chluais ri claisneachd, gu leor a tha ga chur a rannsachadh mu co a b' athair dha, am measg nithean eile. Cluinnidh e sop as gach seid bho a nabaidh Ruairidh, a mhathair is cailleachan na butha, ach chan eil e idir furasta do Thormod bun no barr a dheanamh dheth. Nach fhearr neoichiontachd na h-oige na bhith air do bhuaireadh cus le comhradh a tha am beul dhaoine?The island is full of stories, and Tormod hears them everywhere at home, at school, and from Ruairidh next door. There are stories about Roman legions and enchanted tweed coats and men carried off by brutal pressgangs and self-proclaimed bards who would steal a song right out of your mouth. And then there are the stories he isn't supposed to hear, and maybe one of them will explain a few things that puzzle him, like why he doesn't have a father. Stories can change with every telling, and a little boy's innocence can't last forever. Am Balach Beag a dh'Eisteadh aig Dorsan agus na chuala e (The Little Boy who Listened at Doors ) explores the power of stories and the motives of people who tell them.