Sen piedade

Poderia contar moitas cousas daqueles dous dias. Pero supono que agora o unico que importa e que Gordo era o meu mellor amigo, e que eu estaba fodido coma nunca. Porque ela xa non queria saber nada de min. E eu queriaa, maldita sexa, queriaa. Por riba das cidades, por riba das autoestradas, por riba do mar e das estrelas, eu estaba tolo por ela... Pero agora non parecia disposta a escoitarme. E Gordo comprendeuno. Neno, o que ti necesitas e unha boa festa , dixera. E asi foi como decidimos tomar prestado o coche do vello, un impresionante Dodge Charger do 68, e botarnos a estrada nunha viaxe feroz. A tumba aberta. Sen coidado nin precaucion, sen tregua, sen limites. Sen piedade.