Amote Leo A. Terminal de... chegadas?

Mama, volvo a casa. Xa. Asi lle escribe Leo a sua nai unha noite de primavera, catro meses despois do inicio da sua fascinante viaxe polo mundo. A moza non ten gana de mais. Pero non se trata dunha rendicion, velaqui unha autentica arroutada sentimental, rosma Leo ao tempo que centos de imaxes golpean a sua cabeza. O roubo e as cascudas de Barcelona. A saia de tule de Praga. O piso do Trastevere. O Gran Canal de Venecia. O incendio da Alhambra nos ollos. O cheiro das xardas asadas de Eminonu. A mirada triste de Zerdali na Capadocia. As cobras da praza Djema-El-Fna. E, inseparable a todas as lembranzas, esa misteriosa mensaxe que aparece nos recantos mais insospeitados dos lugares que visita: Amote Leo A. Pero esta madrugada do 11 de maio a Leo tanto lle tenen as pintadas, a morrina do vivido ou os sonos ainda por cumprir. So devece por regresar a casa. En cambio, unha sucesion de acontecementos inesperados fara que a sua vontade dea varias voltas sobre si mesma ata deixala ao bordo do precipicio. Debera decidir enton se se atreve a dar o gran salto cara ao desconecido. Claro que isto poneria a sua viaxe patas arriba e poderia conducila ao mais alto dos seus desexos ou ao mais escuro dos abismos... Que fara Leo nesta encrucillada? Cumprira o seu proposito de chegar a casa o 8 de xullo, tal e como prometera? Recuara sobre os seus pasos, ou asomarase ao precipicio dun novo e inesperado destino? Terminal de... chegadas e a terceira e ultima entrega da triloxia Amote Leo A. Logo de Destino xalundes e Estacion de transito, a moza solta os derradeiros lastres que lle quedaban e camina sen cargas por un mundo no que se borraron todas as fronteiras. Seis meses, seis mil euros, e nada parece ter agora importancia. Tan so resta por saber unha cousa: regresara Leo algun dia?