Gry w nauczaniu matematyki: dialog z pedagogiką Freire'a

W celu ulatwienia nauczania matematyki w szkole podstawowej, uczynienia jej mniej abstrakcyjną i sztywną w odniesieniu do konkretnych treści oraz bardziej zbliżoną do rzeczywistości uczni w, niniejsza praca ma na celu pokazanie odmiennego spojrzenia na dotychczasową wiedzę uczni w i praktykę pedagogiczną w klasie w zakresie treści matematycznych, wychodząc od kultury uczni w i pedagogiki Freire'a, proponując zabawową metodologię autonomii w edukacji matematycznej. Freire (1999) wprowadza pedagogikę autonomii, wyjaśniając swoje powody analizowania praktyki pedagogicznej nauczyciela w odniesieniu do autonomii bycia i wiedzy ucznia. Rozumie się, że nauczyciel powinien stale się ksztalcic, ponieważ czlowiek wykazuje swoje zdolności, rozwijając swoje umiejętności poprzez wykonywanie zawodu. W przeciwnym razie uczeń będzie jedynie odbiorcą informacji, a nauczyciel powinien zaproponowac "zbliżenie się do wcześniejszej wiedzy uczni w, aby dzięki tym informacjom m c przedstawic treści uczniom, kt rzy będą mieli możliwośc i przestrzeń do kwestionowania nowej wiedzy" (FREIRE, 1999). Niniejsza praca opiera się zatem na badaniach jakościowych i etnograficznych.