Godina smrdljivog Martina

Tekstove u knjizi Godina smrdljivog Martina bilo bi ponajbolje opisati kao minifikcije (mikrofikcije) motivirane razlicitim zgodama, prostorima, likovima, emocionalnim stanjima… Tekstovi su realisticni, ali ne može se reci da pred sobom imamo stvarnosnu prozu. Realizam je korišten kao podloga i zrcali se u situacijama, ili opisima koji ne prekoracuju granicu onoga što je stvarno, koje se evocira opisima obicnih ljudi, detaljno opisanih prostora, mjestimice imenovanih prepoznatljivim toponimima. Svakidašnjica je arhiv iz kojega autor izvlaci svoje slike i dogodovštine. Medutim, te sekvencije nisu pisane iz neutralne perspektive, ne svode se na faktografski iskaz, nego uspijevaju defamilijarizirati ono što smo automatizmom navade zaboravili doživljavati. Otuda tonalitet ovih fikcija, tonalitet u kojem su i prepoznavanja i cudenja, tonalitet koji ispreplice emocije i misao. U najboljoj maniri minimalizma od jednake je važnosti ono što je iskazano i ono što je neizreceno.

(Stipe Grgas)