Funambulistas

Que e vivir se non caminar pola corda frouxa? Esta idea e o xermolo de Funambulistas. Na vida apenas hai certezas e mesmo aquelas as que nos aferramos poden verse truncadas en calquera momento. Procuramos con teimosia a estabilidade (profesional, economica, emocional etc.) e, ainda que a tenamos, non podemos mantela definitivamente: a estabilidade e un agasallo vulnerable, sen garantias. Vivimos expostos a ventos e tempestades e dese xeito avanzamos pola corda inestable, as mais das veces sen rede. Funambulistas e un libro de relatos -moitos deles ligados entre si- de ampla variedade de situacions, de circunstancias e de personaxes, nos que predomina a primeira persoa, a fin de que os protagonistas poidan expresarse con propia voz. Do dramatismo ao suspense, da denuncia ao humor, este libro de Mercedes Leobalde esta protagonizado por mulleres e homes retratados en situacions moi diversas: algunhas cotias, outras verdadeiramente excepcionais (o monxe en plena crise espiritual, o naufrago no medio do oceano, a muller maltratada que reune forzas para se rebelar, o xadrecista namorado, a ladroa do codice, a nai adolescente, o home con tendencias suicidas, a enferma terminal disposta a espremer os seus ultimos meses de vida...). Con Funambulistas, Mercedes Leobalde mostrase como unha habil narradora para descifrar os caminos da vida.